گیرههای شلنگ معمولاً ساختارهای حلقوی{0} شکلی دایرهای یا بیضوی هستند که از یک نوار فلزی (یا پلاستیکی) و یک وسیله اتصال (مانند پیچ دنده حلزونی، فنر و غیره) تشکیل شدهاند.
سفتی را می توان با توجه به قطر لوله تنظیم کرد.
بدنه اصلی گیره شلنگ یک نوار انعطاف پذیر از مواد است که دور لوله می پیچد تا یک حلقه نیمه بسته را تشکیل دهد. هر دو انتها دارای مکانیسم های اتصال و اتصال هستند. با سفت کردن یا شل کردن دستگاه بست، می توان قطر حلقه را تنظیم کرد و به این ترتیب به یک تثبیت مطمئن برای لوله های با قطرهای مختلف دست یافت.
بسته به نوع، شکل و ساختار خاص کمی متفاوت است:
گیرههای شلنگ آمریکایی-: از یک نوار فولادی سوراخدار به همراه پیچ دنده حلزونی استفاده کنید. نوار فولادی دارای سوراخهای مستطیلی-شکل یا برگی است که با درگیری پیچ سفت میشوند. شکل کلی یک حلقه باز قابل تنظیم است.
گیره های شلنگ آلمانی-: لبه نوار فولادی دارای ساختار دندانه دار است. با استفاده از پیچ و مهره، در هنگام قفل شدن، درگیری محکم تری دارد و دارای استحکام کششی قوی است.
گیرههای شیلنگ دو سیم-: ساخته شده از دو سیم فولادی در هم تنیده، ساختار حلقهای انعطافپذیرتر را تشکیل میدهند، مناسب برای شیلنگهای دیواره ضخیم-
.
گیره های شلنگ الاستیک: ساخته شده از فولاد منگنزی یا فولاد ضد زنگ، این حلقه های الاستیک به خاصیت ارتجاعی خود مواد و نقاط جوش برای تنظیم کشش، با شکلی نزدیک به یک دایره بسته، متکی هستند.
گیره های شلنگ کوچک: از نظر ساختار شبیه به گیره های آمریکایی-، اما از نظر اندازه کوچکتر، مناسب برای لوله های کوچک با قطر بیرونی بیش از 34 میلی متر.
گیرههای شلنگ پلاستیکی: عمدتاً یکبار مصرف، سبک وزن، روی سازههایی که{0}}در شکلی شبیه به گیرههای شلنگ فلزی هستند، اما از پلاستیکهای مهندسی ساخته شدهاند که معمولاً در محیطهای کم فشار-استفاده میشوند.
